AESŞifre

AES simetrik bir şifredir, dolayısıyla hem şifreleme hem de şifre çözme için aynı gizli anahtar kullanılır. Anahtar uzunluğu, koruma düzeyini tanımlar: 128 bit, günlük kullanım durumlarının çoğunu kapsar, 192 bit, daha yüksek güvence ortamları için seçilir ve 256 bit, finans ve diğer güvenlik açısından hassas sistemlerde kullanılan en güçlü ortak seçenektir.

Gizli anahtar gizli kalmalıdır. Anahtarı alan herkes verilerin şifresini çözebilir, bu nedenle güvenli olmayan kanallar üzerinden paylaşmaktan kaçının ve manuel giriş yerine rastgele oluşturulan anahtarları tercih edin.

IV (Başlatma Vektörü) veya nonce, aynı içeriğin aynı anahtarla şifrelenmesinin her seferinde farklı şifreli metin üretmesini sağlar, bu da kalıp tabanlı saldırıların önlenmesine yardımcı olur.

CBC ve CTR, 16 baytlık bir IV (32 onaltılık karakter) kullanırken, GCM, 12 baytlık bir tek seferlik (24 onaltılık karakter) kullanır. IV'ün gizli kalmasına gerek yoktur ancak her şifreleme çalıştırmasında yeni olmalı ve asla yeniden kullanılmamalıdır.

AES, sabit 16 baytlık bloklar üzerinde çalışır ve seçilen mod, bu blokların herhangi bir uzunluktaki veriler için nasıl birbirine zincirlendiğini kontrol eder.

CBC (Şifre Blok Zincirleme): dosyalar ve iletişim iş akışları için klasik ve yaygın olarak kullanılan bir mod.

TO (Sayaç): AES'i paralel olarak işlenebilen akış benzeri bir moda dönüştürür, bu da onu büyük dosyalar için çok uygun hale getirir.

GCM (Galois/Sayaç Modu): TO'nun üstüne kimlik doğrulama ekler, böylece hem gizliliği hem de bütünlüğü korur ve genellikle en iyi modern varsayılandır.

Daha uzun anahtarlar, kaba kuvvet saldırılarının maliyetini önemli ölçüde artırır, ancak aynı zamanda küçük bir performans yükü de eklerler.

128-bit: iş yüklerinin büyük çoğunluğu için yeterince güçlü ve genellikle en hızlı seçenek.

192-bit: Daha yüksek bir güvenlik marjının gerekli olduğu durumlarda seçilir.

256-bit: performans kısıtlamaları kritik olmadığında en güçlü standart seçenek ve sağlam bir varsayılan.

AES, 16 baytlık blokları şifreler. Giriş uzunluğu 16'nın katı değilse, son bloğun şifrelemeden önce doldurulması gerekir.

PKCS#7: son bloğu, değeri doldurma baytlarının sayısına eşit olan baytlarla doldurur; bu, şifre çözme sırasında kaldırma işlemini hassas hale getirir.

Sıfır Dolgu: kalan baytları doldurur00. Orijinal verinin doğal olarak sıfır baytla bitmesi basit ancak belirsizdir.

Ham AES şifreli metni ikili veridir, dolayısıyla taşıma veya saklama öncesinde genellikle yazdırılabilir bir metin biçimine dönüştürülür.

Base64: kompakttır ve API'lere, JSON'a ve kopyala-yapıştır iş akışlarına çok uygundur.

Hex: boyut olarak daha büyük, ancak hata ayıklama ve günlüğe kaydetme sırasında bayt bayt incelemek daha kolay.